Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος»

«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος»

Κατερίνα Γώγου Κατερίνα Γώγου: «Από τη στιγμή που δεν μας αφήνουν να φτιάξουμε τη ζωή, θα χαλάσουμε αυτό που υπάρχει και θα βγει το καινούργιο μετά»
Εβδομήντα πέντε χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από τη γέννηση (1η/6/1940) της ηθοποιού και ποιήτριας Κατερίνας Γώγου, που έδωσε τέλος στη ζωή της μόλις στα 53 της χρόνια, λαμβάνοντας υπερβολική δόση χαπιών και αλκοόλ.
Άνθρωπος ασυμβίβαστος, μέσα από τους οργισμένους στίχους της καταδίκαζε τον πόνο και την αθλιότητα γύρω της. Βρισκόταν έξω από κλίκες και κυκλώματα, ακολουθώντας τον δικό της δρόμο.
Σύχναζε στα Εξάρχεια και τασσόταν υπέρ του αντιεξουσιαστικού χώρου με κάθε τρόπο διαμαρτυρίας. Πολλές φορές συνελήφθη και ανακρίθηκε.
Ο πρώην υπουργός Τηλέμαχος Χυτήρης έχει αποκαλέσει την Κατερίνα Γώγου «Μαγιακόφσκι της πλατείας Εξαρχείων».
Από πολύ μικρή ηλικία, εργάστηκε σε παιδικούς θιάσους και στον κινηματογράφο, κυρίως σε ταινίες της Φίνος Φιλμ. Συμμετείχε σε πολλές ταινίες («Το ξύλο βγήκε από τον Παράδεισο/1959», «Άπονη ζωή/1964», «Δεσποινίς Διευθυντής/1964», «Η δε γυνή να φοβείται τον άντρα/1965», «Τι έκανες στον πόλεμο Θανάση/1971» κ.ά.).
Επίσης, πρωταγωνίστησε στις ταινίες «Το βαρύ πεπόνι» (Π. Τάσιου, 1977) για την οποία κέρδισε το Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, «Παραγγελιά» (Π. Τάσιου, 1980, μέρος της ταινίας βασίζεται σε ποιήματά της) και «Όστρια» (Α. Θωμόπουλου, 1984», ταινία για την οποία συνεργάστηκε στο σενάριο. Για την τελευταία έλαβε το Κρατικό Βραβείο Ερμηνείας και μοιράστηκε το Βραβείο Σεναρίου με τον Α. Θωμόπουλο).
«Θα 'ρθεί καιρός»
«Θα 'ρθεί καιρός που θ’ αλλάξουν τα πράματα.
Να το θυμάσαι Μαρία.
Θυμάσαι Μαρία στα διαλείμματα εκείνο το παιχνίδι
που τρέχαμε κρατώντας τη σκυτάλη
– μη βλέπεις εμένα – μην κλαις. Εσύ είσ’ η ελπίδα
άκου θάρθει καιρός
που τα παιδιά θα διαλέγουνε γονιούς
δε θα βγαίνουν στην τύχη
Δε θα υπάρχουν πόρτες κλειστές
με γερμένους απέξω
Και τη δουλειά
θα τη διαλέγουμε
Δε θά `μαστε άλογα να μας κοιτάνε στα δόντια.
Οι άνθρωποι – σκέψου! – θα μιλάνε με χρώματα
κι άλλοι με νότες
Να φυλάξεις μοναχά
σε μια μεγάλη φιάλη με νερό
λέξεις κι έννοιες σαν κι αυτές
απροσάρμοστοι καταπίεση μοναξιά τιμή κέρδος εξευτελισμός
για το μάθημα της ιστορίας.
Είναι Μαρία – δε θέλω να λέω ψέματα –
δύσκολοι καιροί.
Και θάρθουνε κι άλλοι.
Δεν ξέρω – μην περιμένεις κι από μένα πολλά –
τόσα έζησα τόσα έμαθα τόσα λέω
κι απ’ όσα διάβασα ένα κρατάω καλά:
«Σημασία έχει να παραμένεις άνθρωπος».
Θα την αλλάξουμε τη ζωή
παρ’ όλα αυτά Μαρία.»
Ακολουθεί το ποίημα «Καμιά Φορά» σε μουσική του Κυριάκου Σφέτσα.
«Στο δρόμο» (1981), Κατερίνα Γώγου
πηγή 

2 σχόλια:

  1. Αληθινή!!!
    Κρίμα στο τέλος της. Δείλιασε!!!

    Υιώτα, ΝΥ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Δεν ξέρω αν είναι δειλία ή δύναμη! Το ψάχνω. Θέλει μεγάλα κότσια να πεθάνεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή