ΔΕΥΤΕΡΑ 22 Ιουνίου 2015.
<...προξενητάδες ήρθανε απο την Βαβυλώνα, να πάρουνε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα. Οι οχτώ αδερφοί δε θέλουνε μα ο Κωσταντίνος θέλει.
-Μάνα μου κι ας τη δώσουμε την Αρετή στα ξένα.Στα ξένα κει που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω,νάχω κι εγώ παρηγοριά,νάχω κι εγώ κονάκι.
-Κι άν μόρθει γιέ ξαφνικό,κι αν μόρθει γιέ μου αρρώστια, κι άν ερθουν χρόνοι δίσεχτοι και μήνες οργισμένοι κι άν πέσει το θανατικό,ποιός πάει να μου τη φέρει;
-Το Θεό βάζω εγγυητή και τους Αγιούς Μαρτύρους,σαν πέσουν χρόνοι δίσεχτοι εγώ να σου την φέρω!
Και πέσαν χρόνοι δίσεχτοι κι οι οχτώ αδερφοί πεθάναν.΄Εμειν'η μάνα έρημη σαν καλαμιά στον κάμπο.Σ'όλα τα μνήματα έκλαιγε ,σ'όλα μοιρολογιόνταν.
Στου Κωσταντίνου το μνημειό ανέσπα τα μαλλιά της.
-Ανάθεμά σε Κωσταντή και μυριανάθεμά σε οπου μου την εξόρισες την Αρετώ στα ξένα.Το Θεό έβαλες εγγυητή και τους Αγιούς Μαρτύρους-σαν πέσουν χρόνοι δίσεχτοι να πας να μου την φερεις.Το τάξιμο που μούταξες πότε θα μου το κάμεις;
Απο το μυριανάθεμα και τη βαρειά κατάρα,η γης αναταράχτηκε κι ο Κωσταντίνος βγήκε.Κάμει τ'αστέρια άλογο, φεγγάρι χαλινάρι,το καβαλλάει μεσ'τη νυχτιά και πάει να τηνε φέρει...>
Απόσπασμα απο το Δημοτικό Τραγούδι του Νεκρού Αδερφού που κάτι μας θυμίζει αυτές τις ώρες,πίσω απο τους στίχους...Καθώς περιμένουμε την Αρετή απο τη Βαβυλώνα...
<...προξενητάδες ήρθανε απο την Βαβυλώνα, να πάρουνε την Αρετή πολύ μακριά στα ξένα. Οι οχτώ αδερφοί δε θέλουνε μα ο Κωσταντίνος θέλει.
-Μάνα μου κι ας τη δώσουμε την Αρετή στα ξένα.Στα ξένα κει που περπατώ, στα ξένα που πηγαίνω,νάχω κι εγώ παρηγοριά,νάχω κι εγώ κονάκι.
-Κι άν μόρθει γιέ ξαφνικό,κι αν μόρθει γιέ μου αρρώστια, κι άν ερθουν χρόνοι δίσεχτοι και μήνες οργισμένοι κι άν πέσει το θανατικό,ποιός πάει να μου τη φέρει;
-Το Θεό βάζω εγγυητή και τους Αγιούς Μαρτύρους,σαν πέσουν χρόνοι δίσεχτοι εγώ να σου την φέρω!
Και πέσαν χρόνοι δίσεχτοι κι οι οχτώ αδερφοί πεθάναν.΄Εμειν'η μάνα έρημη σαν καλαμιά στον κάμπο.Σ'όλα τα μνήματα έκλαιγε ,σ'όλα μοιρολογιόνταν.
Στου Κωσταντίνου το μνημειό ανέσπα τα μαλλιά της.
-Ανάθεμά σε Κωσταντή και μυριανάθεμά σε οπου μου την εξόρισες την Αρετώ στα ξένα.Το Θεό έβαλες εγγυητή και τους Αγιούς Μαρτύρους-σαν πέσουν χρόνοι δίσεχτοι να πας να μου την φερεις.Το τάξιμο που μούταξες πότε θα μου το κάμεις;
Απο το μυριανάθεμα και τη βαρειά κατάρα,η γης αναταράχτηκε κι ο Κωσταντίνος βγήκε.Κάμει τ'αστέρια άλογο, φεγγάρι χαλινάρι,το καβαλλάει μεσ'τη νυχτιά και πάει να τηνε φέρει...>
Απόσπασμα απο το Δημοτικό Τραγούδι του Νεκρού Αδερφού που κάτι μας θυμίζει αυτές τις ώρες,πίσω απο τους στίχους...Καθώς περιμένουμε την Αρετή απο τη Βαβυλώνα...






















