Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πατέρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα πατέρας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Δευτέρα 22 Ιουνίου 2015
Κυριακή 21 Ιουνίου 2015
Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα
Ο χρήστης Σαν Σήμερα .gr κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
Η
Παγκόσμια Ημέρα του Πατέρα πρωτογιορτάστηκε στις 19 Ιουνίου 1910 και
έκτοτε γιορτάζεται κάθε τρίτη Κυριακή του Ιουνίου. Με δώρα απ' όλη την
οικογένεια τιμώνται ο πατέρας, ο παππο...
sansimera.gr|Από Σαν Σήμερα .gr
"Λάκης και Λάκης Κανάκης" - Έλενα Ακρίτα
Το κείμενο μου στα Νέα 20/06/2015.
Τίτλος: "Λάκης και Λάκης Κανάκης"
‘Λάκη’ αποκαλούσε ο Αντώνης Κανάκης τον πατέρα του....
Συνεχίστε την ανάγνωση
Τίτλος: "Λάκης και Λάκης Κανάκης"
‘Λάκη’ αποκαλούσε ο Αντώνης Κανάκης τον πατέρα του....
Συνεχίστε την ανάγνωση
Το κείμενο μου στα Νέα 20/06/2015.
Τίτλος: "Λάκης και Λάκης Κανάκης"
Τίτλος: "Λάκης και Λάκης Κανάκης"
‘Λάκη’ αποκαλούσε ο Αντώνης Κανάκης τον πατέρα του.
‘Λάκη’ αποκαλούσε ο πατέρας του τον Αντώνη.
(Προσωπικός, ολοδικός τους κώδικας: Από τον διαβόητο γκάνγκστερ Λάκυ Λουτσιάνο’.)
Ο Λάκης και ο Λάκης. Ο Γιάννης – Δανιήλ Δουμάς Κανάκης (7/4/1937 – 28/3/2015) κι ο γιος του ο Αντώνης. Που διαφυλάξανε το ‘μαζί’ τους ακόμα και μετά από τον θάνατο. Ακόμα και μέσα από τους διαύλους μιας ‘πεπατημένης θλίψης’:
“Θερμά συλλυπητήρια”.
“Θα ζει πάντα μέσα σου”.
“Ζωή σ’ ελόγου σου”.
“Όσο τον θυμάσαι, δεν πεθαίνει”.
“Μπλα μπλα μπλα”.
“Μπλα”.
“Και μπλα”.
Διαβάζω το βιβλίο του Αντώνη Κανάκη “Μπαμπά…(μια κανονική ημέρα)”. Διαβάζω παράλληλα και σε blogs τα κοράκια που του την πέσανε. Διαβάζω γενικώς: ‘Ενθεν κακείθεν…
Προσπαθώ να καταλάβω τους επικριτές του. Προσπαθώ να εντοπίσω πού ακριβώς ελλοχεύει ο ‘κανιβαλισμός’ που του χρεώνουν. Πού είναι η καπηλεία, η ελλοεύει δεύτερη σκέψη, πού η ύπουλη πρόθεση.
Στις σελίδες του βιβλίου, ψάχνω πού διάολο είναι ο γιος που χοροπηδάει πάνω στο πτώμα του πατέρα του – για να κάνει τι;
Να γίνει…διάσημος; Μα τον ξέραμε κι από χτες.
Να βγάλει λεφτά; Μα τα έσοδα πάνε στο Ορφανοτροφείο ‘Άγιος Στυλιανός’.
Να συζητηθεί; Συζητιέται, χρόνια τώρα με τους Αμάν και το Ράδιο Αρβύλα.
Δεν σταματάει να με εκπλήσσει η μικροψυχία, η φτήνια, η μιζέρια, ο φθόνος των ‘συνανθρώπων’ μου. Σαν βρεγμένη πατσαβούρα τη ρίξανε στο πρόσωπο του Αντώνη.
Γιατί; Αυτοί ξέρουν. Αυτοί κι οι καρδούλες τους σε μέγεθος φουντουκιού.
Τι είστε σεις, ρε; Τι είστε σεις που ζείτε ανάμεσα μας; Τι είστε σεις που ρουφάτε το οξυγόνο μας και μας στραγγαλίζετε; Τι είστε όλοι εσείς – οι βδέλλες που τρέφεστε απ’ το αίμα μας; Πού σας βρήκαμε, ρε γαμώτο και σας αφήσαμε να κάνετε σουλάτσο στη ζωή μας; Κουμάντο στο γέλιο και στον πόνο μας;
Δεν ξέρω τι διάβασαν αυτά τα τυπάκια. Ξέρω τι διάβασα εγώ: Την κραυγή και τον ψίθυρο ενός ανθρώπου που ήταν και είναι περήφανος γι’ αυτόν το σπάνιο άνθρωπο που τον έφερε στον κόσμο.
Κατ’ αρχάς – ο ίδιος το λέει – δεν είναι μυθιστόρημα. Γράφτηκε μέσα σε τέσσερις μέρες. Λες και πήρε μια βαθιά εισπνοή: Κράτησε την ανάσα του - στον βυθό που είχε βουλιάξει - κι ανασύρθηκε στην επιφάνεια. Εκπνοή.
Δεν είναι μυθιστόρημα. Είναι ο μονόλογος του κολλητού σου. Ο μονόλογος του γιου που έχασε τον ‘μπαμπά’ (ποτέ και πουθενά ‘πατέρας’ - πόσο μα πόσο το καταλαβαίνω αυτό!). Σαν να σου μιλάει σ’ ένα μισοσκότεινο δωμάτιο, μετά ή άνευ του κλισέ των αποτσίγαρων. Κι όταν σκάει μύτη η πρώτη αχτίδα στη γρίλια ο μπαμπάς έχει φύγει. Κι το παιδί που δεν μεγαλώνει ποτέ, τον έχει αποχαιρετήσει: Φυτεύοντας ένα δέντρο στην αυλή ‘τους’ και σκορπίζοντας εκεί τις στάχτες του.
Λοιπόν, για να τελειώνουμε. Εγώ μ’ αυτό το βιβλίο ταυτίστηκα. Εγώ μ’ αυτό το βιβλίο έκλαψα. Εγώ μ’ αυτό το βιβλίο ένιωσα πως δεν είμαι μόνη. Γιατί κι εγώ λέω ‘μπαμπάς’ κι όχι ‘πατέρας’ - κι ας τον έχω χάσει από τόσο δα παιδάκι. Κι εγώ θυμώνω ακόμα μαζί του που έφυγε. Κι εγώ έχω πει ‘ας ζούσες ρε μπαμπά κι ας ήσουν μακριά μου’.
Και μου ξεκλείδωσαν πόρτα αμπαρωμένη τα λόγια σου, Αντώνη:
“Τον Θάνατο δεν τον φοβάμαι πια. Ό,τι και να άνει ο γαμημένος, πάντα χαμένος θα βγαίνει. Πάντα η αγάπη θα κερδίζει. Αυτήν δεν μπορεί να την σκοτώσει κι αυτό είναι που τον σκοτώνει τελικά. Είναι αιώνιος και φαινομενικά δεν πεθαίνει ποτέ. Όμως, στην πραγματικότητα, αυτός είναι που πεθαίνει συνέχεια. Κάθε που παίρνει Κάποιον, πεθαίνει κι αυτός Ή μάλλον, πεθαίνει μόνον αυτός, Γιατί οι τεράστιες ποσότητες αγάπης που παράγει ο θάνατος ενός ανθρώπου μας, τον σκοτώνουν.
Ένας αποτυχημένος είναι ο θάνατος. Που προσπαθεί, στους αιώνες των αιώνων, να σκοτώσει έστω κι έναν άνθρωπο και δεν τα έχει καταφέρει ούτε μια φορά έως τώρα. Πάντα η αγάπη τον νικάει. Πάντα τον ακυρώνει. Πάντα του θυμίζει ποιος είναι το αφεντικό. Ένας αποτυχημένος και μισός είναι ο καριόλης ο Θάνατος”.
Αντώνη, τα τυπικά δεν ξέρω και δεν θέλω να στα πω. Ένα μόνο:
Το δέντρο και τα μάτια σου!
Γιάννη-Δανιήλ Δουμά Κανάκη. Χαίρομαι που σας γνώρισα. Έτσι, μέσα απ’ τον γιο σας!
Χρόνια πολλά σε όλους τους μπαμπάδες!!!
Η Κατερίνα Σταματίου-Παπ κοινοποίησε τη φωτογραφία του χρήστη Εκδόσεις Καλέντη.
2 ώρες ·
"Πατέρας", Άλλη "δύναμη".
Σήμερα παγκόσμια ημέρα του πατέρα!
Χρόνια πολλά σε όλους τους μπαμπάδες!!! Ημέρα προς τιμήν της πατρικής φιγούρας, των πατρικών δεσμών και γενικά της επιρροής τ...
Δείτε περισσότερα
Χρόνια πολλά σε όλους τους μπαμπάδες!!! Ημέρα προς τιμήν της πατρικής φιγούρας, των πατρικών δεσμών και γενικά της επιρροής τ...
Δείτε περισσότερα
Σούπερ κουλ μπαμπάδες
Η Κατερίνα Σταματίου-Παπ κοινοποίησε ένα σύνδεσμο.
2 ώρες ·
Γιορτή του πατέρα σήμερα και σας παρουσιάζουμε ορισμένες περιπτώσεις όπου οι μπαμπάδες τα σπάνε!
protothema.gr
Δευτέρα 18 Μαΐου 2015
Του γιου, παρόν!
(Και τα γιασεμιά δεν ήρθαν! Κάτι ενόχλησε κι εδώ, ξέρω, τι!)
....
Ανήκει στην Κυριακή, κι ας με πρόλαβε η Δευτέρα.
Έφτασε αργά ο φίλος με το φορτηγάκι.
Εμείς, στον δρόμο, αμέσως μόλις μας είπε πως φτάνει.
"Άντρα μου, εσύ μόνος σου, θα πηγαίνεις μπροστά, κι εγώ με τον Π. θα σ' ακολουθούμε. Θα πάω μαζί του, να του κάνω παρέα και να τον ευχαριστήσω για την εξυπηρέτηση. Εντάξει;"
Δεν χρειαζόταν το "εντάξει" του, είχε κατευθυνθεί ήδη για τ' αυτοκίνητο, κι εγώ έστριβα πεζόδρομο.
Ίσα που πρόλαβα να δω μέσα στη νύχτα, πόσο όμορφο φαινόταν το ανθισμένο γιασεμί μου και απ' την έξω πλευρά του κήπου μου.
Σήμερα, δηλαδή, χθες, Κυριακή, άνθισε!
Μ' ένα "μπαμ", λες και ήταν συννενοημένα όλα τα μπουμπουκάκια, ν' ανθίσουν όλα μαζί και να μεθύσουν απότομα την γειτονιά, να τα χαζέψει!
"Γι' αυτό κατεβαίνω στον κήπο σήμερα, συνέχεια", μού είπε η Ν. απέναντι. Για να μυρίζω τ' άρωμά τους!"
Η αλήθεια είναι πως την ζήλεψα για άλλη μια φορά για την ξενοιασιά της, να κουνιέται στην κούνια της αυλής της, χαλαρή, κι ας έλειπαν και τα εγγόνια, κουνιέταν για πάρτη της, λες κι έχει όλα τα προβλήματά της λυμένα, κι εγώ να τρέχω σαν τρελή, λες και δεν χόρτασε η ζωή με μένα και γουστάρει να μού δίνει συνέχεια επεισόδια, πάντα πρόωρα προβλήματα και μεταχρονολογημένα, όπως τώρα.
Απόψε η κούνια ήταν μόνη της.
Το γιασεμί μύριζε πιο έντονα τη νύχτα.
Τα χέρια μου κουνιόνταν στο αέρα, "Ε, ΣΤΟΠ, εδώ!", ΄το φορτηγάκι με πλησίασε, με τύφλωσαν τα φώτα του αμαξιού, χαμόγελα ψυχής και πανηγύρια, για το γνωστό αγαπημένο παληκάρι, ο άντρας μου έστριψε απ' την γωνία, να, κι άλλα φώτα, τυφλώθηκα,
"Πηγαίνετε εσείς, κυρία Κατερίνα, με τον άντρα σας κι ακολουθώ εγώ!"
"Τι κεριά και λιβάνια, παιδάκι μου; Μαζί θα πάμε! Θα σου κάνω παρέα! Τόσο δρόμο μόνος σου, είναι δυνατόν να σ' αφήσω;"
Κάνω ν' ανοίξω την πόρτα, η ματιά είδε απ' το τζάμι, εμπόδια!
"Α! κατάλαβα! Δε χωράω! Δεν πειράζει, πάω με τον άντρα μου, ακολούθα μας!Σ' ευχαριστώ! Σ' ευχαριστώ!..." παραμιλούσα, μα κανείς, δεν μ' άκουγε!
Ο Π. ήδη, είχε ανοίξει πίσω πόρτες, έτοιμος να μεταφέρει το "σκεύος" για να ελευθερώσει τον χώρο, να καθίσω!
"Είπα να το προσέξω αυτό, γι' αυτό το έβαλα μπροστά...." εξηγούσε, ενώ είχε έρθει ήδη απ' την πλευρά μου, για να το πάρει.
"Άσε, μη σε καθυστερούμε κι άλλο, πάω με τον άντρα μου, ακολούθα!"
Μπροστά εμείς, πίσω αυτός και τα πονεμένα και πολυταξιδεμένα σκεύη μας...
Θυμήθηκα την σκηνή και την στιγμή που αποχαιρετούσα την κόρη μου τρέχοντας με τα πόδια, πίσω απ' το ταξί, που την έπαιρνε για φοιτήτρια στα 17 της, ένας κόμπος στον λαιμό, δεν είπα "κιχ" γι' αυτό στον άντρα μου.
Το κατάπια.
Φορτήσεις για φυσιολογικά πράγματα πρέπει να καταπίνονται, για να έχουν λόγο ύπαρξης τα πολύ πιο σημαντικά δάκρυα.
Εκεί που κατάπινα τον κόμπο, άκουσα πέταλα αλόγου, σήκωσα κεφάλι και είδα ένα σκούρο άλογο, αμαξά και άμαξα!
"Εδώ, είμαστε!" σκέφτηκα. "Όλα θα πάνε καλά!"
Κι ήμασταν, αμέσως μετά την γέφυρα!
Μόλις την είχαμε περάσει, ώ, ναι, την είχαμε περάσει, τώρα που το σκέφτομαι!
Κι η Δευτέρα τρέχει και ξεχάστηκα.
....Μπλα, μπλα, μπλα, κι εκεί σκεφτόμουνα.... κ.λ.π. και μπλα μπλα πριν φύγει το παιδί, έτρεξα να το φιλήσω! Σχεδόν, αστεία, ήμουνα! Τον κυνηγούσα γύρω γύρω απ' τ' αμάξι! Ο άντρας μου πρέπει να γελούσε, εκεί που κρατούσε την πόρτα της πολυκατοικίας, να μην κλείσει!
Ο Π. μάλλον κόμπλαρε, εγώ δεν ντρέπομαι ποτέ για την εκδήλωση των καθαρών αισθημάτων μου, τον έφτασα, τον αγκάλιασα, το ίδιο κι εκείνος, τον ευχαρίστησα, του ευχήθηκα τα καλύτερα και φυσικά, τον φίλησα με πολλή αγάπη!
"Μη, φοβάσαι! Δεν δαγκώνει ο άντρας μου! Ξέρει τι γυναίκα έχει!"
Γέλασε, το παιδί!
Τί να κάνει;
Είμαι και 55άρα!
Και το παιδί, ίσως και 35;
Δεν ξέρω!
Και 54 να ήταν, παιδί μου θα τον ένιωθα!
(Άμα είσαι γυναίκα, όλα είναι δύσκολα και παρεξηγήσιμα, το καταλαβαίνω.
Είμαι και του αυθορμήτου, δεν κολώνω στα φύλα, ούτε στην ηλικία, αν αγαπάω την ψυχή ενός ανθρώπου.
Εδώ αγάπησα τον πεθερό μου! Τί πιο βαθύ αίσθημα;
Υπάρχουν πολλών ειδών αγάπες, ευτυχώς! Προτιμώ αυτές που έχουν διάρκεια για μια ζωή, ακόμα και για μετά θάνατον!
Τον πεθερό μου, ακόμα να τον ξεπεράσω!
"Συγγώμη, άντρα μου που αγάπησα τον πατέρα σου"! ο αρχικός τίτλος!
Μετά, έγινε βιβλίο, κι όλα μεταλλάχτηκαν για το καλό του περιβάλλοντος...
Κολοκύθια!
Άμα μπαίνει ξένο χέρι στην Τέχνη και στην έμπνευση, τίποτα δεν είναι όπως ΕΣΥ, όταν θέλεις να παραμείνεις ΕΣΥ και να είναι το όποιο έργο σου, κομμάτι απ' το εγώ σου! Κι όταν αυτό το εγώ σου, δεν είναι εγωιστικό, το νιώθεις, το καταλαβαίνεις, το δέχεσαι, το δικαιολογείς, τ' αγαπάς και το διορθώνεις άμα έχει κάνει λάθος ή το βοηθάς να βρει την κατανόηση που του αναλογεί, τουλάχιστον! Δεν το σακατεύεις, ούτε παρακαλάς να το εκτιμήσουν! Αλλιώς, κάτσε στ' αυγά σου, όπως κάθισα κι εγώ, εδώ και πάρα πολλά χρόνια!
Αφήνω τους τεχνίτες να τα λένε, να με καλύπτουν, να τους αντιγράφω, εφόσον με εκφράζουν!)
Οπότε...
(Άμα πάω να επέμβω, ρε παιδάκι μου, πάει το κείμενο της στιγμής! Η ίδια διορθώτρια και το διέλυσα, απ' τη μια στιγμή στην άλλη! Άστο αυθόρμητο, σαν κι εσένα, ρε, Κατερίνα!
Ώρα 3:13, κι εκείνο το μπάνιο, δεν το έκανα!
Ήρθε η ώρα του, εφόσον με τσάτισαν οι διορθώσεις!
Σ' χωράτε!
Δική μου η πίστα, χορεύω ανάλογα τα κότσια μου και τις ειλικρινείς στιγμές μου!)
Τις θεωρώ ιερές, όλες! Τις σέβομαι, τις κρατώ, σαν φυλαχτό, όχι σαν τα μάτια μου, γιατί, ακόμα κι αυτά, δεν τα προσέχω.
Ο Π. έφυγε, εμείς γυρίσαμε, έλεγα στον άντρα μου, πόσο καλό παιδί είναι και πόσο πολύ τον αγαπάω, είπαμε και τα δικά μας, δεν του είπα όμως, απολύτως τίποτα, για τους κόμπους που είχα στον λαιμό, νωρίτερα, όσο εκείνος έφυγε για λίγο, ήμουνα μόνη μου, εκεί, στο νέο σπίτι του γιου, που κάνει μια νέα αρχή, λίγο πιο κάτω απ' το σπίτι μας, μεταχρονολογημένα....
Το ψυγείο (κ.αλ.) της κόρης φοιτήτριας, κάποτε στην Αθήνα, που πήγε στο χωριό, που έφυγε απ' το χωριό, κι ήρθε στον Βόλο, στο νέο σπίτι του γιου.
Της κόρης και του γιου, που λένε.
Οι γέφυρες...
Μία πέρασα απόψε δυο φορές, μα αν ξημερώσω να καταγράφω, είναι τόσες πολλές!
Άλλη μέρα, ίσως τις μετρήσω, τις συγκρίνω, κ.αλ. και άστα να πάνε.
Κι είπα να πάω στο Φεις, να δω και τους χωριανούς μου, κι όσους απ' τους άλλους φίλους μού απόμειναν, (ανάλογα τα ενδιαφέροντα πάνε και οι φίλοι, δυστυχώς, είναι πολύ κακό να σε δένει μόνο ένα θέμα ή γεγονός, μαζί τους, δεν είναι έτσι οι φιλίες, οι πραγματικές φιλίες), οπότε, μόλις πέτυχα κι αυτές τις φώτο με τα άλογα, γύρισα πίσω, να κρατήσω δυο σημαντικά πραγματάκια του γιού, γιατί έτσι που πάει η κατάσταση με το ίντερνετ, βρίσκω κάτι χιλιάδες φωτογραφίες που ούτε η ίδια δεν πρόλαβα να τις δω, ενώ τις τράβηξα, κι ένα σωρό προσωπικά μου σημαντικά, άγραφτα ή σκόρπια.
Δε λέει. Πολύ αργά το κατάλαβα.
Κράτημα λοιπόν ζωής, του γιου, γιε μου!
Και της κόρης.
Και του άντρα μου.
Και δική μου.
Και του φίλου μας.
Και των φίλων μου.
Και των μη φίλων μας.
Και του παρελθόντος και του μέλλοντος.
Και των αλόγων.
Και των γιασεμιών.
Και της μάννας και μάνας.
Και, και όλα μέσα είναι.
Μια αλυσίδα η ζωή, με χιλιάδες κρίκους και κύκλους.
Τ' άλογα!
Πού είναι;
Τα γασεμιά της Κυριακής;
Πάω να τα φέρω.
Υγ. Τα άλογά μου, είναι όλα Κυριακής, μα απ' της νύχτας μου δεν τα βρήκα όλα, γιατί βόσκουν ανάμεσα σε κάτι εκατοντάδες φωτογραφίες (λήψεις) και θα ψάχνω μέχρι το πρωί.
Επιβάλλεται ένα μπάνιο και μετά οι διορθώσεις.
Ωστόσο, στον αέρα, γιατί εδώ είναι της Κατερίνας, όντως, κι όχι της Σώταινας!
(Πού το θ' μήθ'κα, απόψε, ξημερώματα Δευτέρας! Μόνο αυτές οι αναμνήσεις, μάς μάραναν!)
Υγ2. Ίσως και να μην ματαγυρίσω σ' αυτήν την ανάρτηση! Τρέχει το μέλλον, δεν προλαβαίνω και πολλά πισωγυρίσματα! Τουλάχιστον, να συμβαδίζει το παρόν!
....
Ανήκει στην Κυριακή, κι ας με πρόλαβε η Δευτέρα.
Έφτασε αργά ο φίλος με το φορτηγάκι.
Εμείς, στον δρόμο, αμέσως μόλις μας είπε πως φτάνει.
"Άντρα μου, εσύ μόνος σου, θα πηγαίνεις μπροστά, κι εγώ με τον Π. θα σ' ακολουθούμε. Θα πάω μαζί του, να του κάνω παρέα και να τον ευχαριστήσω για την εξυπηρέτηση. Εντάξει;"
Δεν χρειαζόταν το "εντάξει" του, είχε κατευθυνθεί ήδη για τ' αυτοκίνητο, κι εγώ έστριβα πεζόδρομο.
Ίσα που πρόλαβα να δω μέσα στη νύχτα, πόσο όμορφο φαινόταν το ανθισμένο γιασεμί μου και απ' την έξω πλευρά του κήπου μου.
Σήμερα, δηλαδή, χθες, Κυριακή, άνθισε!
Μ' ένα "μπαμ", λες και ήταν συννενοημένα όλα τα μπουμπουκάκια, ν' ανθίσουν όλα μαζί και να μεθύσουν απότομα την γειτονιά, να τα χαζέψει!
"Γι' αυτό κατεβαίνω στον κήπο σήμερα, συνέχεια", μού είπε η Ν. απέναντι. Για να μυρίζω τ' άρωμά τους!"
Η αλήθεια είναι πως την ζήλεψα για άλλη μια φορά για την ξενοιασιά της, να κουνιέται στην κούνια της αυλής της, χαλαρή, κι ας έλειπαν και τα εγγόνια, κουνιέταν για πάρτη της, λες κι έχει όλα τα προβλήματά της λυμένα, κι εγώ να τρέχω σαν τρελή, λες και δεν χόρτασε η ζωή με μένα και γουστάρει να μού δίνει συνέχεια επεισόδια, πάντα πρόωρα προβλήματα και μεταχρονολογημένα, όπως τώρα.
Απόψε η κούνια ήταν μόνη της.
Το γιασεμί μύριζε πιο έντονα τη νύχτα.
Τα χέρια μου κουνιόνταν στο αέρα, "Ε, ΣΤΟΠ, εδώ!", ΄το φορτηγάκι με πλησίασε, με τύφλωσαν τα φώτα του αμαξιού, χαμόγελα ψυχής και πανηγύρια, για το γνωστό αγαπημένο παληκάρι, ο άντρας μου έστριψε απ' την γωνία, να, κι άλλα φώτα, τυφλώθηκα,
"Πηγαίνετε εσείς, κυρία Κατερίνα, με τον άντρα σας κι ακολουθώ εγώ!"
"Τι κεριά και λιβάνια, παιδάκι μου; Μαζί θα πάμε! Θα σου κάνω παρέα! Τόσο δρόμο μόνος σου, είναι δυνατόν να σ' αφήσω;"
Κάνω ν' ανοίξω την πόρτα, η ματιά είδε απ' το τζάμι, εμπόδια!
"Α! κατάλαβα! Δε χωράω! Δεν πειράζει, πάω με τον άντρα μου, ακολούθα μας!Σ' ευχαριστώ! Σ' ευχαριστώ!..." παραμιλούσα, μα κανείς, δεν μ' άκουγε!
Ο Π. ήδη, είχε ανοίξει πίσω πόρτες, έτοιμος να μεταφέρει το "σκεύος" για να ελευθερώσει τον χώρο, να καθίσω!
"Είπα να το προσέξω αυτό, γι' αυτό το έβαλα μπροστά...." εξηγούσε, ενώ είχε έρθει ήδη απ' την πλευρά μου, για να το πάρει.
"Άσε, μη σε καθυστερούμε κι άλλο, πάω με τον άντρα μου, ακολούθα!"
Μπροστά εμείς, πίσω αυτός και τα πονεμένα και πολυταξιδεμένα σκεύη μας...
Θυμήθηκα την σκηνή και την στιγμή που αποχαιρετούσα την κόρη μου τρέχοντας με τα πόδια, πίσω απ' το ταξί, που την έπαιρνε για φοιτήτρια στα 17 της, ένας κόμπος στον λαιμό, δεν είπα "κιχ" γι' αυτό στον άντρα μου.
Το κατάπια.
Φορτήσεις για φυσιολογικά πράγματα πρέπει να καταπίνονται, για να έχουν λόγο ύπαρξης τα πολύ πιο σημαντικά δάκρυα.
Εκεί που κατάπινα τον κόμπο, άκουσα πέταλα αλόγου, σήκωσα κεφάλι και είδα ένα σκούρο άλογο, αμαξά και άμαξα!
"Εδώ, είμαστε!" σκέφτηκα. "Όλα θα πάνε καλά!"
Κι ήμασταν, αμέσως μετά την γέφυρα!
Μόλις την είχαμε περάσει, ώ, ναι, την είχαμε περάσει, τώρα που το σκέφτομαι!
Κι η Δευτέρα τρέχει και ξεχάστηκα.
....Μπλα, μπλα, μπλα, κι εκεί σκεφτόμουνα.... κ.λ.π. και μπλα μπλα πριν φύγει το παιδί, έτρεξα να το φιλήσω! Σχεδόν, αστεία, ήμουνα! Τον κυνηγούσα γύρω γύρω απ' τ' αμάξι! Ο άντρας μου πρέπει να γελούσε, εκεί που κρατούσε την πόρτα της πολυκατοικίας, να μην κλείσει!
Ο Π. μάλλον κόμπλαρε, εγώ δεν ντρέπομαι ποτέ για την εκδήλωση των καθαρών αισθημάτων μου, τον έφτασα, τον αγκάλιασα, το ίδιο κι εκείνος, τον ευχαρίστησα, του ευχήθηκα τα καλύτερα και φυσικά, τον φίλησα με πολλή αγάπη!
"Μη, φοβάσαι! Δεν δαγκώνει ο άντρας μου! Ξέρει τι γυναίκα έχει!"
Γέλασε, το παιδί!
Τί να κάνει;
Είμαι και 55άρα!
Και το παιδί, ίσως και 35;
Δεν ξέρω!
Και 54 να ήταν, παιδί μου θα τον ένιωθα!
(Άμα είσαι γυναίκα, όλα είναι δύσκολα και παρεξηγήσιμα, το καταλαβαίνω.
Είμαι και του αυθορμήτου, δεν κολώνω στα φύλα, ούτε στην ηλικία, αν αγαπάω την ψυχή ενός ανθρώπου.
Εδώ αγάπησα τον πεθερό μου! Τί πιο βαθύ αίσθημα;
Υπάρχουν πολλών ειδών αγάπες, ευτυχώς! Προτιμώ αυτές που έχουν διάρκεια για μια ζωή, ακόμα και για μετά θάνατον!
Τον πεθερό μου, ακόμα να τον ξεπεράσω!
"Συγγώμη, άντρα μου που αγάπησα τον πατέρα σου"! ο αρχικός τίτλος!
Μετά, έγινε βιβλίο, κι όλα μεταλλάχτηκαν για το καλό του περιβάλλοντος...
Κολοκύθια!
Άμα μπαίνει ξένο χέρι στην Τέχνη και στην έμπνευση, τίποτα δεν είναι όπως ΕΣΥ, όταν θέλεις να παραμείνεις ΕΣΥ και να είναι το όποιο έργο σου, κομμάτι απ' το εγώ σου! Κι όταν αυτό το εγώ σου, δεν είναι εγωιστικό, το νιώθεις, το καταλαβαίνεις, το δέχεσαι, το δικαιολογείς, τ' αγαπάς και το διορθώνεις άμα έχει κάνει λάθος ή το βοηθάς να βρει την κατανόηση που του αναλογεί, τουλάχιστον! Δεν το σακατεύεις, ούτε παρακαλάς να το εκτιμήσουν! Αλλιώς, κάτσε στ' αυγά σου, όπως κάθισα κι εγώ, εδώ και πάρα πολλά χρόνια!
Αφήνω τους τεχνίτες να τα λένε, να με καλύπτουν, να τους αντιγράφω, εφόσον με εκφράζουν!)
Οπότε...
(Άμα πάω να επέμβω, ρε παιδάκι μου, πάει το κείμενο της στιγμής! Η ίδια διορθώτρια και το διέλυσα, απ' τη μια στιγμή στην άλλη! Άστο αυθόρμητο, σαν κι εσένα, ρε, Κατερίνα!
Ώρα 3:13, κι εκείνο το μπάνιο, δεν το έκανα!
Ήρθε η ώρα του, εφόσον με τσάτισαν οι διορθώσεις!
Σ' χωράτε!
Δική μου η πίστα, χορεύω ανάλογα τα κότσια μου και τις ειλικρινείς στιγμές μου!)
Τις θεωρώ ιερές, όλες! Τις σέβομαι, τις κρατώ, σαν φυλαχτό, όχι σαν τα μάτια μου, γιατί, ακόμα κι αυτά, δεν τα προσέχω.
Ο Π. έφυγε, εμείς γυρίσαμε, έλεγα στον άντρα μου, πόσο καλό παιδί είναι και πόσο πολύ τον αγαπάω, είπαμε και τα δικά μας, δεν του είπα όμως, απολύτως τίποτα, για τους κόμπους που είχα στον λαιμό, νωρίτερα, όσο εκείνος έφυγε για λίγο, ήμουνα μόνη μου, εκεί, στο νέο σπίτι του γιου, που κάνει μια νέα αρχή, λίγο πιο κάτω απ' το σπίτι μας, μεταχρονολογημένα....
Το ψυγείο (κ.αλ.) της κόρης φοιτήτριας, κάποτε στην Αθήνα, που πήγε στο χωριό, που έφυγε απ' το χωριό, κι ήρθε στον Βόλο, στο νέο σπίτι του γιου.
Της κόρης και του γιου, που λένε.
Οι γέφυρες...
Μία πέρασα απόψε δυο φορές, μα αν ξημερώσω να καταγράφω, είναι τόσες πολλές!
Άλλη μέρα, ίσως τις μετρήσω, τις συγκρίνω, κ.αλ. και άστα να πάνε.
Κι είπα να πάω στο Φεις, να δω και τους χωριανούς μου, κι όσους απ' τους άλλους φίλους μού απόμειναν, (ανάλογα τα ενδιαφέροντα πάνε και οι φίλοι, δυστυχώς, είναι πολύ κακό να σε δένει μόνο ένα θέμα ή γεγονός, μαζί τους, δεν είναι έτσι οι φιλίες, οι πραγματικές φιλίες), οπότε, μόλις πέτυχα κι αυτές τις φώτο με τα άλογα, γύρισα πίσω, να κρατήσω δυο σημαντικά πραγματάκια του γιού, γιατί έτσι που πάει η κατάσταση με το ίντερνετ, βρίσκω κάτι χιλιάδες φωτογραφίες που ούτε η ίδια δεν πρόλαβα να τις δω, ενώ τις τράβηξα, κι ένα σωρό προσωπικά μου σημαντικά, άγραφτα ή σκόρπια.
Δε λέει. Πολύ αργά το κατάλαβα.
Κράτημα λοιπόν ζωής, του γιου, γιε μου!
Και της κόρης.
Και του άντρα μου.
Και δική μου.
Και του φίλου μας.
Και των φίλων μου.
Και των μη φίλων μας.
Και του παρελθόντος και του μέλλοντος.
Και των αλόγων.
Και των γιασεμιών.
Και της μάννας και μάνας.
Και, και όλα μέσα είναι.
Μια αλυσίδα η ζωή, με χιλιάδες κρίκους και κύκλους.
Τ' άλογα!
Πού είναι;
Τα γασεμιά της Κυριακής;
Πάω να τα φέρω.
Υγ. Τα άλογά μου, είναι όλα Κυριακής, μα απ' της νύχτας μου δεν τα βρήκα όλα, γιατί βόσκουν ανάμεσα σε κάτι εκατοντάδες φωτογραφίες (λήψεις) και θα ψάχνω μέχρι το πρωί.
Επιβάλλεται ένα μπάνιο και μετά οι διορθώσεις.
Ωστόσο, στον αέρα, γιατί εδώ είναι της Κατερίνας, όντως, κι όχι της Σώταινας!
(Πού το θ' μήθ'κα, απόψε, ξημερώματα Δευτέρας! Μόνο αυτές οι αναμνήσεις, μάς μάραναν!)
Υγ2. Ίσως και να μην ματαγυρίσω σ' αυτήν την ανάρτηση! Τρέχει το μέλλον, δεν προλαβαίνω και πολλά πισωγυρίσματα! Τουλάχιστον, να συμβαδίζει το παρόν!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)