Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μάννα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Μάννα. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 12 Μαΐου 2016
Τετάρτη 30 Μαρτίου 2016
Κι ο ΙΣΚΙΟΣ...
Θέμα που σκεφτόμουνα και δεν πρόκανα...
Το είπα πολλές φορές στη ζωή μου:
"Τον ίσκιο σου... να είχα μάννα..."
Ζω! Δε θέλω να το πουν γρήγορα τα παιδιά μου.
Τελεία και έχω φώτο με γιαγιές και ΚΛΕΙΣΤΟΝ.
Το είπα πολλές φορές στη ζωή μου:
"Τον ίσκιο σου... να είχα μάννα..."
Ζω! Δε θέλω να το πουν γρήγορα τα παιδιά μου.
Τελεία και έχω φώτο με γιαγιές και ΚΛΕΙΣΤΟΝ.
Τετάρτη 10 Ιουνίου 2015
ΧΑΘΗΚΑ - ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ - ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ ΡΗΓΑ - ΖΑΓΟΡΑΣ, ΠΗΛΙΟΥ
...Κάπου εκεί (δεν πειράζει, ας είναι ανακατεμένα, εγώ ξέρω! θυμάμαι!) πήρα την τσάντα μου και έφυγα.
"Πού πας;"
"Μέχρι την μάννα... τον Ρήγα..."
"Γιατί; Τόσα χρόνια μετά; Εσύ λες, βιάζεσαι!"
"Ναι... Βιάζομαι. Όλα θα τα προλάβω, μην ανησυχείς! Τι να κάνω; Εκεί είναι οι περισσότεροι γνωστοί μου, οι αγαπημένοι μου..."
Πήρα δρόμο, κι άφησα. Φωτογράφιζα, ώς συνήθως, μα τα πόδια έτρεχαν... μπορούσαν δεν μπορούσαν.
Καλντερίμι και κατήφορος... εύκολα πράγματα.
Πόσο εύκολα;
Πόσο;
ΧΑΘΗΚΑ - ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ -
ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ ΖΑΓΟΡΑΣ με προορισμό:
Σχολείο του Ρήγα Φεραίου του Βελεστινλή
Για το εξωκκλήσι του Αγίου Ιωάννη
Για το Νεκροταφείο του Αγίου Γεωργίου
Για το εξωκκλήσι του Αγίου Τριανταφύλλου
Για το Χορευτό
"Πού πας;"
"Μέχρι την μάννα... τον Ρήγα..."
"Γιατί; Τόσα χρόνια μετά; Εσύ λες, βιάζεσαι!"
"Ναι... Βιάζομαι. Όλα θα τα προλάβω, μην ανησυχείς! Τι να κάνω; Εκεί είναι οι περισσότεροι γνωστοί μου, οι αγαπημένοι μου..."
Πήρα δρόμο, κι άφησα. Φωτογράφιζα, ώς συνήθως, μα τα πόδια έτρεχαν... μπορούσαν δεν μπορούσαν.
Καλντερίμι και κατήφορος... εύκολα πράγματα.
Πόσο εύκολα;
Πόσο;
ΧΑΘΗΚΑ - ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ -
ΚΑΛΝΤΕΡΙΜΙ ΖΑΓΟΡΑΣ με προορισμό:
Σχολείο του Ρήγα Φεραίου του Βελεστινλή
Για το εξωκκλήσι του Αγίου Ιωάννη
Για το Νεκροταφείο του Αγίου Γεωργίου
Για το εξωκκλήσι του Αγίου Τριανταφύλλου
Για το Χορευτό
Κυριακή 31 Μαΐου 2015
Οι συγγραφείς «σκοτώνονται» για το βιβλίο του Κανάκη
Οι συγγραφείς «σκοτώνονται» για το βιβλίο του Κανάκη
Πρώτη καταχώρηση: 31/05/2015 - 12:12
Τελευταία δημοσίευση: 13:14Lifestyle
Πολλές από αυτές ήταν πολύ θετικές, ωστόσο δεν έλειψαν κι εκείνες που περιείχαν σκληρή κριτική. Η συγγραφέας Δάφνη Χρονοπούλου ανήκει σε αυτήν την κατηγορία γράφοντας το παρακάτω άρθρο για το συγκεκριμένο εγχείρημα του παρουσιαστή των Ράδιο Αρβύλα:
Το κείμενο αυτό προκάλεσε την αντίδραση του συγγραφέα Αυγούστου Κορτώ, ο οποίος έκανε μια δημοσίευση στον προσωπικό του λογαριασμό στο facebook:
Kανάκης: Η ζωή μου δεν έχει κανένα νόημα. Δεν θέλω και πολύ να ζω
Κανάκης: Αυτό το καθίκι μου πήρε τον πατέρα μου
πηγή
Υγ. Ώ! Μη μού τη χαλάτε, σήμερα! Κρατούμενη!
Δευτέρα 18 Μαΐου 2015
Της Κυριακής τα γιασεμιά
Ήρθαν και της Κυριακής τα γιασεμιά, με τους δικούς τους σεβαστούς όρους!
Η Κατερίνα η Αδέσποτη, κι αυτούς τους δέχεται!
Έσβησα δυο φώτο.
Ο ήλιος τύφλωνε, δεν έβλεπα ν΄αλλάξω σχέδιοστην μηχανή...
Είχα θυμηθεί την μάννα, της μιας δραχμής τα γιασεμιά, κ. άλ. πριν πολλά πολλά χρόνια, που τα έγραφα αυθόρμητα και τότε, εδώ στο ίντερνετ!...
Η Ν. γέλασε με τον ήλιο και με την τρέλα μου να φωτογραφίζω...
Η Κατερίνα η Αδέσποτη, κι αυτούς τους δέχεται!
Ο ήλιος τύφλωνε, δεν έβλεπα ν΄αλλάξω σχέδιοστην μηχανή...
Είχα θυμηθεί την μάννα, της μιας δραχμής τα γιασεμιά, κ. άλ. πριν πολλά πολλά χρόνια, που τα έγραφα αυθόρμητα και τότε, εδώ στο ίντερνετ!...
Η Ν. γέλασε με τον ήλιο και με την τρέλα μου να φωτογραφίζω...
Του γιου, παρόν!
(Και τα γιασεμιά δεν ήρθαν! Κάτι ενόχλησε κι εδώ, ξέρω, τι!)
....
Ανήκει στην Κυριακή, κι ας με πρόλαβε η Δευτέρα.
Έφτασε αργά ο φίλος με το φορτηγάκι.
Εμείς, στον δρόμο, αμέσως μόλις μας είπε πως φτάνει.
"Άντρα μου, εσύ μόνος σου, θα πηγαίνεις μπροστά, κι εγώ με τον Π. θα σ' ακολουθούμε. Θα πάω μαζί του, να του κάνω παρέα και να τον ευχαριστήσω για την εξυπηρέτηση. Εντάξει;"
Δεν χρειαζόταν το "εντάξει" του, είχε κατευθυνθεί ήδη για τ' αυτοκίνητο, κι εγώ έστριβα πεζόδρομο.
Ίσα που πρόλαβα να δω μέσα στη νύχτα, πόσο όμορφο φαινόταν το ανθισμένο γιασεμί μου και απ' την έξω πλευρά του κήπου μου.
Σήμερα, δηλαδή, χθες, Κυριακή, άνθισε!
Μ' ένα "μπαμ", λες και ήταν συννενοημένα όλα τα μπουμπουκάκια, ν' ανθίσουν όλα μαζί και να μεθύσουν απότομα την γειτονιά, να τα χαζέψει!
"Γι' αυτό κατεβαίνω στον κήπο σήμερα, συνέχεια", μού είπε η Ν. απέναντι. Για να μυρίζω τ' άρωμά τους!"
Η αλήθεια είναι πως την ζήλεψα για άλλη μια φορά για την ξενοιασιά της, να κουνιέται στην κούνια της αυλής της, χαλαρή, κι ας έλειπαν και τα εγγόνια, κουνιέταν για πάρτη της, λες κι έχει όλα τα προβλήματά της λυμένα, κι εγώ να τρέχω σαν τρελή, λες και δεν χόρτασε η ζωή με μένα και γουστάρει να μού δίνει συνέχεια επεισόδια, πάντα πρόωρα προβλήματα και μεταχρονολογημένα, όπως τώρα.
Απόψε η κούνια ήταν μόνη της.
Το γιασεμί μύριζε πιο έντονα τη νύχτα.
Τα χέρια μου κουνιόνταν στο αέρα, "Ε, ΣΤΟΠ, εδώ!", ΄το φορτηγάκι με πλησίασε, με τύφλωσαν τα φώτα του αμαξιού, χαμόγελα ψυχής και πανηγύρια, για το γνωστό αγαπημένο παληκάρι, ο άντρας μου έστριψε απ' την γωνία, να, κι άλλα φώτα, τυφλώθηκα,
"Πηγαίνετε εσείς, κυρία Κατερίνα, με τον άντρα σας κι ακολουθώ εγώ!"
"Τι κεριά και λιβάνια, παιδάκι μου; Μαζί θα πάμε! Θα σου κάνω παρέα! Τόσο δρόμο μόνος σου, είναι δυνατόν να σ' αφήσω;"
Κάνω ν' ανοίξω την πόρτα, η ματιά είδε απ' το τζάμι, εμπόδια!
"Α! κατάλαβα! Δε χωράω! Δεν πειράζει, πάω με τον άντρα μου, ακολούθα μας!Σ' ευχαριστώ! Σ' ευχαριστώ!..." παραμιλούσα, μα κανείς, δεν μ' άκουγε!
Ο Π. ήδη, είχε ανοίξει πίσω πόρτες, έτοιμος να μεταφέρει το "σκεύος" για να ελευθερώσει τον χώρο, να καθίσω!
"Είπα να το προσέξω αυτό, γι' αυτό το έβαλα μπροστά...." εξηγούσε, ενώ είχε έρθει ήδη απ' την πλευρά μου, για να το πάρει.
"Άσε, μη σε καθυστερούμε κι άλλο, πάω με τον άντρα μου, ακολούθα!"
Μπροστά εμείς, πίσω αυτός και τα πονεμένα και πολυταξιδεμένα σκεύη μας...
Θυμήθηκα την σκηνή και την στιγμή που αποχαιρετούσα την κόρη μου τρέχοντας με τα πόδια, πίσω απ' το ταξί, που την έπαιρνε για φοιτήτρια στα 17 της, ένας κόμπος στον λαιμό, δεν είπα "κιχ" γι' αυτό στον άντρα μου.
Το κατάπια.
Φορτήσεις για φυσιολογικά πράγματα πρέπει να καταπίνονται, για να έχουν λόγο ύπαρξης τα πολύ πιο σημαντικά δάκρυα.
Εκεί που κατάπινα τον κόμπο, άκουσα πέταλα αλόγου, σήκωσα κεφάλι και είδα ένα σκούρο άλογο, αμαξά και άμαξα!
"Εδώ, είμαστε!" σκέφτηκα. "Όλα θα πάνε καλά!"
Κι ήμασταν, αμέσως μετά την γέφυρα!
Μόλις την είχαμε περάσει, ώ, ναι, την είχαμε περάσει, τώρα που το σκέφτομαι!
Κι η Δευτέρα τρέχει και ξεχάστηκα.
....Μπλα, μπλα, μπλα, κι εκεί σκεφτόμουνα.... κ.λ.π. και μπλα μπλα πριν φύγει το παιδί, έτρεξα να το φιλήσω! Σχεδόν, αστεία, ήμουνα! Τον κυνηγούσα γύρω γύρω απ' τ' αμάξι! Ο άντρας μου πρέπει να γελούσε, εκεί που κρατούσε την πόρτα της πολυκατοικίας, να μην κλείσει!
Ο Π. μάλλον κόμπλαρε, εγώ δεν ντρέπομαι ποτέ για την εκδήλωση των καθαρών αισθημάτων μου, τον έφτασα, τον αγκάλιασα, το ίδιο κι εκείνος, τον ευχαρίστησα, του ευχήθηκα τα καλύτερα και φυσικά, τον φίλησα με πολλή αγάπη!
"Μη, φοβάσαι! Δεν δαγκώνει ο άντρας μου! Ξέρει τι γυναίκα έχει!"
Γέλασε, το παιδί!
Τί να κάνει;
Είμαι και 55άρα!
Και το παιδί, ίσως και 35;
Δεν ξέρω!
Και 54 να ήταν, παιδί μου θα τον ένιωθα!
(Άμα είσαι γυναίκα, όλα είναι δύσκολα και παρεξηγήσιμα, το καταλαβαίνω.
Είμαι και του αυθορμήτου, δεν κολώνω στα φύλα, ούτε στην ηλικία, αν αγαπάω την ψυχή ενός ανθρώπου.
Εδώ αγάπησα τον πεθερό μου! Τί πιο βαθύ αίσθημα;
Υπάρχουν πολλών ειδών αγάπες, ευτυχώς! Προτιμώ αυτές που έχουν διάρκεια για μια ζωή, ακόμα και για μετά θάνατον!
Τον πεθερό μου, ακόμα να τον ξεπεράσω!
"Συγγώμη, άντρα μου που αγάπησα τον πατέρα σου"! ο αρχικός τίτλος!
Μετά, έγινε βιβλίο, κι όλα μεταλλάχτηκαν για το καλό του περιβάλλοντος...
Κολοκύθια!
Άμα μπαίνει ξένο χέρι στην Τέχνη και στην έμπνευση, τίποτα δεν είναι όπως ΕΣΥ, όταν θέλεις να παραμείνεις ΕΣΥ και να είναι το όποιο έργο σου, κομμάτι απ' το εγώ σου! Κι όταν αυτό το εγώ σου, δεν είναι εγωιστικό, το νιώθεις, το καταλαβαίνεις, το δέχεσαι, το δικαιολογείς, τ' αγαπάς και το διορθώνεις άμα έχει κάνει λάθος ή το βοηθάς να βρει την κατανόηση που του αναλογεί, τουλάχιστον! Δεν το σακατεύεις, ούτε παρακαλάς να το εκτιμήσουν! Αλλιώς, κάτσε στ' αυγά σου, όπως κάθισα κι εγώ, εδώ και πάρα πολλά χρόνια!
Αφήνω τους τεχνίτες να τα λένε, να με καλύπτουν, να τους αντιγράφω, εφόσον με εκφράζουν!)
Οπότε...
(Άμα πάω να επέμβω, ρε παιδάκι μου, πάει το κείμενο της στιγμής! Η ίδια διορθώτρια και το διέλυσα, απ' τη μια στιγμή στην άλλη! Άστο αυθόρμητο, σαν κι εσένα, ρε, Κατερίνα!
Ώρα 3:13, κι εκείνο το μπάνιο, δεν το έκανα!
Ήρθε η ώρα του, εφόσον με τσάτισαν οι διορθώσεις!
Σ' χωράτε!
Δική μου η πίστα, χορεύω ανάλογα τα κότσια μου και τις ειλικρινείς στιγμές μου!)
Τις θεωρώ ιερές, όλες! Τις σέβομαι, τις κρατώ, σαν φυλαχτό, όχι σαν τα μάτια μου, γιατί, ακόμα κι αυτά, δεν τα προσέχω.
Ο Π. έφυγε, εμείς γυρίσαμε, έλεγα στον άντρα μου, πόσο καλό παιδί είναι και πόσο πολύ τον αγαπάω, είπαμε και τα δικά μας, δεν του είπα όμως, απολύτως τίποτα, για τους κόμπους που είχα στον λαιμό, νωρίτερα, όσο εκείνος έφυγε για λίγο, ήμουνα μόνη μου, εκεί, στο νέο σπίτι του γιου, που κάνει μια νέα αρχή, λίγο πιο κάτω απ' το σπίτι μας, μεταχρονολογημένα....
Το ψυγείο (κ.αλ.) της κόρης φοιτήτριας, κάποτε στην Αθήνα, που πήγε στο χωριό, που έφυγε απ' το χωριό, κι ήρθε στον Βόλο, στο νέο σπίτι του γιου.
Της κόρης και του γιου, που λένε.
Οι γέφυρες...
Μία πέρασα απόψε δυο φορές, μα αν ξημερώσω να καταγράφω, είναι τόσες πολλές!
Άλλη μέρα, ίσως τις μετρήσω, τις συγκρίνω, κ.αλ. και άστα να πάνε.
Κι είπα να πάω στο Φεις, να δω και τους χωριανούς μου, κι όσους απ' τους άλλους φίλους μού απόμειναν, (ανάλογα τα ενδιαφέροντα πάνε και οι φίλοι, δυστυχώς, είναι πολύ κακό να σε δένει μόνο ένα θέμα ή γεγονός, μαζί τους, δεν είναι έτσι οι φιλίες, οι πραγματικές φιλίες), οπότε, μόλις πέτυχα κι αυτές τις φώτο με τα άλογα, γύρισα πίσω, να κρατήσω δυο σημαντικά πραγματάκια του γιού, γιατί έτσι που πάει η κατάσταση με το ίντερνετ, βρίσκω κάτι χιλιάδες φωτογραφίες που ούτε η ίδια δεν πρόλαβα να τις δω, ενώ τις τράβηξα, κι ένα σωρό προσωπικά μου σημαντικά, άγραφτα ή σκόρπια.
Δε λέει. Πολύ αργά το κατάλαβα.
Κράτημα λοιπόν ζωής, του γιου, γιε μου!
Και της κόρης.
Και του άντρα μου.
Και δική μου.
Και του φίλου μας.
Και των φίλων μου.
Και των μη φίλων μας.
Και του παρελθόντος και του μέλλοντος.
Και των αλόγων.
Και των γιασεμιών.
Και της μάννας και μάνας.
Και, και όλα μέσα είναι.
Μια αλυσίδα η ζωή, με χιλιάδες κρίκους και κύκλους.
Τ' άλογα!
Πού είναι;
Τα γασεμιά της Κυριακής;
Πάω να τα φέρω.
Υγ. Τα άλογά μου, είναι όλα Κυριακής, μα απ' της νύχτας μου δεν τα βρήκα όλα, γιατί βόσκουν ανάμεσα σε κάτι εκατοντάδες φωτογραφίες (λήψεις) και θα ψάχνω μέχρι το πρωί.
Επιβάλλεται ένα μπάνιο και μετά οι διορθώσεις.
Ωστόσο, στον αέρα, γιατί εδώ είναι της Κατερίνας, όντως, κι όχι της Σώταινας!
(Πού το θ' μήθ'κα, απόψε, ξημερώματα Δευτέρας! Μόνο αυτές οι αναμνήσεις, μάς μάραναν!)
Υγ2. Ίσως και να μην ματαγυρίσω σ' αυτήν την ανάρτηση! Τρέχει το μέλλον, δεν προλαβαίνω και πολλά πισωγυρίσματα! Τουλάχιστον, να συμβαδίζει το παρόν!
....
Ανήκει στην Κυριακή, κι ας με πρόλαβε η Δευτέρα.
Έφτασε αργά ο φίλος με το φορτηγάκι.
Εμείς, στον δρόμο, αμέσως μόλις μας είπε πως φτάνει.
"Άντρα μου, εσύ μόνος σου, θα πηγαίνεις μπροστά, κι εγώ με τον Π. θα σ' ακολουθούμε. Θα πάω μαζί του, να του κάνω παρέα και να τον ευχαριστήσω για την εξυπηρέτηση. Εντάξει;"
Δεν χρειαζόταν το "εντάξει" του, είχε κατευθυνθεί ήδη για τ' αυτοκίνητο, κι εγώ έστριβα πεζόδρομο.
Ίσα που πρόλαβα να δω μέσα στη νύχτα, πόσο όμορφο φαινόταν το ανθισμένο γιασεμί μου και απ' την έξω πλευρά του κήπου μου.
Σήμερα, δηλαδή, χθες, Κυριακή, άνθισε!
Μ' ένα "μπαμ", λες και ήταν συννενοημένα όλα τα μπουμπουκάκια, ν' ανθίσουν όλα μαζί και να μεθύσουν απότομα την γειτονιά, να τα χαζέψει!
"Γι' αυτό κατεβαίνω στον κήπο σήμερα, συνέχεια", μού είπε η Ν. απέναντι. Για να μυρίζω τ' άρωμά τους!"
Η αλήθεια είναι πως την ζήλεψα για άλλη μια φορά για την ξενοιασιά της, να κουνιέται στην κούνια της αυλής της, χαλαρή, κι ας έλειπαν και τα εγγόνια, κουνιέταν για πάρτη της, λες κι έχει όλα τα προβλήματά της λυμένα, κι εγώ να τρέχω σαν τρελή, λες και δεν χόρτασε η ζωή με μένα και γουστάρει να μού δίνει συνέχεια επεισόδια, πάντα πρόωρα προβλήματα και μεταχρονολογημένα, όπως τώρα.
Απόψε η κούνια ήταν μόνη της.
Το γιασεμί μύριζε πιο έντονα τη νύχτα.
Τα χέρια μου κουνιόνταν στο αέρα, "Ε, ΣΤΟΠ, εδώ!", ΄το φορτηγάκι με πλησίασε, με τύφλωσαν τα φώτα του αμαξιού, χαμόγελα ψυχής και πανηγύρια, για το γνωστό αγαπημένο παληκάρι, ο άντρας μου έστριψε απ' την γωνία, να, κι άλλα φώτα, τυφλώθηκα,
"Πηγαίνετε εσείς, κυρία Κατερίνα, με τον άντρα σας κι ακολουθώ εγώ!"
"Τι κεριά και λιβάνια, παιδάκι μου; Μαζί θα πάμε! Θα σου κάνω παρέα! Τόσο δρόμο μόνος σου, είναι δυνατόν να σ' αφήσω;"
Κάνω ν' ανοίξω την πόρτα, η ματιά είδε απ' το τζάμι, εμπόδια!
"Α! κατάλαβα! Δε χωράω! Δεν πειράζει, πάω με τον άντρα μου, ακολούθα μας!Σ' ευχαριστώ! Σ' ευχαριστώ!..." παραμιλούσα, μα κανείς, δεν μ' άκουγε!
Ο Π. ήδη, είχε ανοίξει πίσω πόρτες, έτοιμος να μεταφέρει το "σκεύος" για να ελευθερώσει τον χώρο, να καθίσω!
"Είπα να το προσέξω αυτό, γι' αυτό το έβαλα μπροστά...." εξηγούσε, ενώ είχε έρθει ήδη απ' την πλευρά μου, για να το πάρει.
"Άσε, μη σε καθυστερούμε κι άλλο, πάω με τον άντρα μου, ακολούθα!"
Μπροστά εμείς, πίσω αυτός και τα πονεμένα και πολυταξιδεμένα σκεύη μας...
Θυμήθηκα την σκηνή και την στιγμή που αποχαιρετούσα την κόρη μου τρέχοντας με τα πόδια, πίσω απ' το ταξί, που την έπαιρνε για φοιτήτρια στα 17 της, ένας κόμπος στον λαιμό, δεν είπα "κιχ" γι' αυτό στον άντρα μου.
Το κατάπια.
Φορτήσεις για φυσιολογικά πράγματα πρέπει να καταπίνονται, για να έχουν λόγο ύπαρξης τα πολύ πιο σημαντικά δάκρυα.
Εκεί που κατάπινα τον κόμπο, άκουσα πέταλα αλόγου, σήκωσα κεφάλι και είδα ένα σκούρο άλογο, αμαξά και άμαξα!
"Εδώ, είμαστε!" σκέφτηκα. "Όλα θα πάνε καλά!"
Κι ήμασταν, αμέσως μετά την γέφυρα!
Μόλις την είχαμε περάσει, ώ, ναι, την είχαμε περάσει, τώρα που το σκέφτομαι!
Κι η Δευτέρα τρέχει και ξεχάστηκα.
....Μπλα, μπλα, μπλα, κι εκεί σκεφτόμουνα.... κ.λ.π. και μπλα μπλα πριν φύγει το παιδί, έτρεξα να το φιλήσω! Σχεδόν, αστεία, ήμουνα! Τον κυνηγούσα γύρω γύρω απ' τ' αμάξι! Ο άντρας μου πρέπει να γελούσε, εκεί που κρατούσε την πόρτα της πολυκατοικίας, να μην κλείσει!
Ο Π. μάλλον κόμπλαρε, εγώ δεν ντρέπομαι ποτέ για την εκδήλωση των καθαρών αισθημάτων μου, τον έφτασα, τον αγκάλιασα, το ίδιο κι εκείνος, τον ευχαρίστησα, του ευχήθηκα τα καλύτερα και φυσικά, τον φίλησα με πολλή αγάπη!
"Μη, φοβάσαι! Δεν δαγκώνει ο άντρας μου! Ξέρει τι γυναίκα έχει!"
Γέλασε, το παιδί!
Τί να κάνει;
Είμαι και 55άρα!
Και το παιδί, ίσως και 35;
Δεν ξέρω!
Και 54 να ήταν, παιδί μου θα τον ένιωθα!
(Άμα είσαι γυναίκα, όλα είναι δύσκολα και παρεξηγήσιμα, το καταλαβαίνω.
Είμαι και του αυθορμήτου, δεν κολώνω στα φύλα, ούτε στην ηλικία, αν αγαπάω την ψυχή ενός ανθρώπου.
Εδώ αγάπησα τον πεθερό μου! Τί πιο βαθύ αίσθημα;
Υπάρχουν πολλών ειδών αγάπες, ευτυχώς! Προτιμώ αυτές που έχουν διάρκεια για μια ζωή, ακόμα και για μετά θάνατον!
Τον πεθερό μου, ακόμα να τον ξεπεράσω!
"Συγγώμη, άντρα μου που αγάπησα τον πατέρα σου"! ο αρχικός τίτλος!
Μετά, έγινε βιβλίο, κι όλα μεταλλάχτηκαν για το καλό του περιβάλλοντος...
Κολοκύθια!
Άμα μπαίνει ξένο χέρι στην Τέχνη και στην έμπνευση, τίποτα δεν είναι όπως ΕΣΥ, όταν θέλεις να παραμείνεις ΕΣΥ και να είναι το όποιο έργο σου, κομμάτι απ' το εγώ σου! Κι όταν αυτό το εγώ σου, δεν είναι εγωιστικό, το νιώθεις, το καταλαβαίνεις, το δέχεσαι, το δικαιολογείς, τ' αγαπάς και το διορθώνεις άμα έχει κάνει λάθος ή το βοηθάς να βρει την κατανόηση που του αναλογεί, τουλάχιστον! Δεν το σακατεύεις, ούτε παρακαλάς να το εκτιμήσουν! Αλλιώς, κάτσε στ' αυγά σου, όπως κάθισα κι εγώ, εδώ και πάρα πολλά χρόνια!
Αφήνω τους τεχνίτες να τα λένε, να με καλύπτουν, να τους αντιγράφω, εφόσον με εκφράζουν!)
Οπότε...
(Άμα πάω να επέμβω, ρε παιδάκι μου, πάει το κείμενο της στιγμής! Η ίδια διορθώτρια και το διέλυσα, απ' τη μια στιγμή στην άλλη! Άστο αυθόρμητο, σαν κι εσένα, ρε, Κατερίνα!
Ώρα 3:13, κι εκείνο το μπάνιο, δεν το έκανα!
Ήρθε η ώρα του, εφόσον με τσάτισαν οι διορθώσεις!
Σ' χωράτε!
Δική μου η πίστα, χορεύω ανάλογα τα κότσια μου και τις ειλικρινείς στιγμές μου!)
Τις θεωρώ ιερές, όλες! Τις σέβομαι, τις κρατώ, σαν φυλαχτό, όχι σαν τα μάτια μου, γιατί, ακόμα κι αυτά, δεν τα προσέχω.
Ο Π. έφυγε, εμείς γυρίσαμε, έλεγα στον άντρα μου, πόσο καλό παιδί είναι και πόσο πολύ τον αγαπάω, είπαμε και τα δικά μας, δεν του είπα όμως, απολύτως τίποτα, για τους κόμπους που είχα στον λαιμό, νωρίτερα, όσο εκείνος έφυγε για λίγο, ήμουνα μόνη μου, εκεί, στο νέο σπίτι του γιου, που κάνει μια νέα αρχή, λίγο πιο κάτω απ' το σπίτι μας, μεταχρονολογημένα....
Το ψυγείο (κ.αλ.) της κόρης φοιτήτριας, κάποτε στην Αθήνα, που πήγε στο χωριό, που έφυγε απ' το χωριό, κι ήρθε στον Βόλο, στο νέο σπίτι του γιου.
Της κόρης και του γιου, που λένε.
Οι γέφυρες...
Μία πέρασα απόψε δυο φορές, μα αν ξημερώσω να καταγράφω, είναι τόσες πολλές!
Άλλη μέρα, ίσως τις μετρήσω, τις συγκρίνω, κ.αλ. και άστα να πάνε.
Κι είπα να πάω στο Φεις, να δω και τους χωριανούς μου, κι όσους απ' τους άλλους φίλους μού απόμειναν, (ανάλογα τα ενδιαφέροντα πάνε και οι φίλοι, δυστυχώς, είναι πολύ κακό να σε δένει μόνο ένα θέμα ή γεγονός, μαζί τους, δεν είναι έτσι οι φιλίες, οι πραγματικές φιλίες), οπότε, μόλις πέτυχα κι αυτές τις φώτο με τα άλογα, γύρισα πίσω, να κρατήσω δυο σημαντικά πραγματάκια του γιού, γιατί έτσι που πάει η κατάσταση με το ίντερνετ, βρίσκω κάτι χιλιάδες φωτογραφίες που ούτε η ίδια δεν πρόλαβα να τις δω, ενώ τις τράβηξα, κι ένα σωρό προσωπικά μου σημαντικά, άγραφτα ή σκόρπια.
Δε λέει. Πολύ αργά το κατάλαβα.
Κράτημα λοιπόν ζωής, του γιου, γιε μου!
Και της κόρης.
Και του άντρα μου.
Και δική μου.
Και του φίλου μας.
Και των φίλων μου.
Και των μη φίλων μας.
Και του παρελθόντος και του μέλλοντος.
Και των αλόγων.
Και των γιασεμιών.
Και της μάννας και μάνας.
Και, και όλα μέσα είναι.
Μια αλυσίδα η ζωή, με χιλιάδες κρίκους και κύκλους.
Τ' άλογα!
Πού είναι;
Τα γασεμιά της Κυριακής;
Πάω να τα φέρω.
Υγ. Τα άλογά μου, είναι όλα Κυριακής, μα απ' της νύχτας μου δεν τα βρήκα όλα, γιατί βόσκουν ανάμεσα σε κάτι εκατοντάδες φωτογραφίες (λήψεις) και θα ψάχνω μέχρι το πρωί.
Επιβάλλεται ένα μπάνιο και μετά οι διορθώσεις.
Ωστόσο, στον αέρα, γιατί εδώ είναι της Κατερίνας, όντως, κι όχι της Σώταινας!
(Πού το θ' μήθ'κα, απόψε, ξημερώματα Δευτέρας! Μόνο αυτές οι αναμνήσεις, μάς μάραναν!)
Υγ2. Ίσως και να μην ματαγυρίσω σ' αυτήν την ανάρτηση! Τρέχει το μέλλον, δεν προλαβαίνω και πολλά πισωγυρίσματα! Τουλάχιστον, να συμβαδίζει το παρόν!
Δευτέρα 11 Μαΐου 2015
Κυριακή 10 Μαΐου 2015
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ, ξανά, Γιώτα! - ΚΑΙ Κλείσιμο ΚΥΚΛΟΥ
....Για να κλείσω κύκλους της μέρας, που έτσι κι αλλιώς, δεν προλαβαίνω να κάνω σωστά.
Έχω φια φίλη ποιήτρια... την Γιώτα, την αστοριανή, ΕΔΩ, που φαίνεται πως την ξεχνάω, αλλά δεν είναι έτσι!
ΠΟΙΗΜΑ - ΑΦΙΕΡΩΣΗ της Υιώτας Στρατή
ΣΤΗΝ «ΜΑΝΝΑ ΜΕ ΔΥΟ Ν»
και
στις Μάνες του Κόσμου, που έφυγαν...
*********
Της Κυρ-Αφροδής (03/29/09)
Χώμα νωπό,
με αγιασμό,
1 – 26 από 26
Έχω φια φίλη ποιήτρια... την Γιώτα, την αστοριανή, ΕΔΩ, που φαίνεται πως την ξεχνάω, αλλά δεν είναι έτσι!
ΠΟΙΗΜΑ - ΑΦΙΕΡΩΣΗ της Υιώτας Στρατή
ΣΤΗΝ «ΜΑΝΝΑ ΜΕ ΔΥΟ Ν»
και
στις Μάνες του Κόσμου, που έφυγαν...
*********
Της Κυρ-Αφροδής (03/29/09)
Χώμα νωπό,
με αγιασμό,
με γύρη από γαζίες.
Διαπερνά ο στεναγμός
Διαπερνά ο στεναγμός
κοίτη από κυπαρίσσι.
Το λευκο-σέντονο υγρό,
λίμνη γεμάτη δάκρια.
Πνίγετ’ η έσω σιωπή.
Πόδια και χέρια τρέμουν.
Βαρύς ο αναστεναγμός,
σπάζει ο λυγμός στη μέση.
Στ’ άγγιγμα κρύου μάρμαρου
χείλη ανατριχιάζουν…
-Πώς δεν ακούς το θρήνο μου,
Μάννα,
γλυκιά μου Μάνα!
Τώρα, που μάνα έγινα
και τη καρδιά σου νοιώθω
να ξεριζώνεται εντός,
στα σωθικά του πόνου,
πες μου πιο άστρο ν’ ασπαστώ
νάρθει να σε χαϊδέψει
στις ώρες περισυλλογής,
στις νύχτες της ξαγρύπνιας;
Στείλε μου μήνυμα!
Η πνοή του νοτισμένου αγέρα,
πάνω στο μέτωπο
ας είν΄ το τρυφερό φιλί σου.
Τώρα που ένα έγινες
στο σώμα της ελπίδας
ξεπήδησε σαν της πηγής
τη δροσισμένη ανάσα...
Φλόγες στα μάτια η μνήμη σου!
Ο ουρανός, ραγίζει.
Στείλε ευχή,
η αγάπη σου να με τυλίγει,
Μάννα!
Αναρτήθηκε από την Αστοριανής 11:28 πμ 4 ΣΧΟΛΙΑΣΑΝ
Το λευκο-σέντονο υγρό,
λίμνη γεμάτη δάκρια.
Πνίγετ’ η έσω σιωπή.
Πόδια και χέρια τρέμουν.
Βαρύς ο αναστεναγμός,
σπάζει ο λυγμός στη μέση.
Στ’ άγγιγμα κρύου μάρμαρου
χείλη ανατριχιάζουν…
-Πώς δεν ακούς το θρήνο μου,
Μάννα,
γλυκιά μου Μάνα!
Τώρα, που μάνα έγινα
και τη καρδιά σου νοιώθω
να ξεριζώνεται εντός,
στα σωθικά του πόνου,
πες μου πιο άστρο ν’ ασπαστώ
νάρθει να σε χαϊδέψει
στις ώρες περισυλλογής,
στις νύχτες της ξαγρύπνιας;
Στείλε μου μήνυμα!
Η πνοή του νοτισμένου αγέρα,
πάνω στο μέτωπο
ας είν΄ το τρυφερό φιλί σου.
Τώρα που ένα έγινες
στο σώμα της ελπίδας
ξεπήδησε σαν της πηγής
τη δροσισμένη ανάσα...
Φλόγες στα μάτια η μνήμη σου!
Ο ουρανός, ραγίζει.
Στείλε ευχή,
η αγάπη σου να με τυλίγει,
Μάννα!
Αναρτήθηκε από την Αστοριανής 11:28 πμ 4 ΣΧΟΛΙΑΣΑΝ
Ο/Η Αστοριανή είπε...- Κατερίνα, Αγαπημένη, το ελάχιστο δώρο μου για τη Μάννα!
Χαρά και τιμή μου, που σε γνώρισα μέχρι τα μύχια της ψυχής σου,
χάρη στον ανυπέρβλητο ύμνο που αφιέρωσες στην Μάννα!
την μητέρα σου!
Εύχομαι να μην αλλάξεις, μα και ούτε να φθαρείς, αφού Μάννα έγινες κι εσύ και όλοι σε χρειαζόμαστε!
Με την αγάπη μου,
Υιώτα Στρατή,
Νέα Υόρκη
"Αστοριανή..."
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...- ....
άσε με να κλάψω...
τα λέμε μετά....
.......
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Γιώτα, συγγνώμη...
Δως μου χρόνο, να συνέλθω...
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Ένα χρόνο σχεδόν το πάλευα, μέχρι απόψε. «Βάστα βράχε, βάστα», έλεγα στον εαυτό μου. Μη λυγάς. Αντέχεις.
Και άντεχα.
Μαύρα σύννεφα από παντού, μαύρα ακόμα και τα ρούχα για τους γονείς του άντρα μου. Μαύρες στιγμές, μαύρη ψυχολογία, γενικώς. Μαύρα πλασάρει η μόδα στη ζωή μου, με το έτσι θέλω φέτος.
Και αντέχω.
Άντεξα μέχρι τώρα. Βρήκα μια σκληρή πέτρα και την έβαλα στη θέση της καρδιάς μου. Και προχωρώ.
Προχώρησα, μέχρι απόψε.
Με πονάει όμως. Αυτή η πέτρινη καρδιά με σφίγγει. Ήθελα να την πετάξω πέρα και να βρω τη δική μου, μα κάποιος την είχε κρύψει. Δεν ήξερα που, δεν ήξερα πως.
Μέρες το πάλευα. Ήθελα να πάω στο χωριό μου. Ήμουνα σίγουρη ότι εκεί έχει κρυφτεί. Δεν μπορούσα όμως. Εμπόδια, παντού. Στο βάθος δεν ήθελα και να πάω. «Θα την πονέσω άμα την βρω αυτή την εποχή. Αργότερα. Καλύτερα που κρύβεται. Θα γλυτώσει!» σκεφτόμουνα.
Κοίταζα τους δρόμους, τους φωτογράφιζα, μα εκείνη η πέτρα σκληρή.
Είχε αναλάβει το καθήκον της.
Μη λυγάς Κατερίνα. Προχώρα. Μπορείς.
Και το μπόρεσα ως απόψε.
Όλο τ’ απόγευμα έπαιζα με φωτογραφίες και τραγούδια, για να ξεφύγω και να μην με πάρει από κάτω. Μέρες με τριγυρίζει.
Κοίταζα απέναντι την φωτογραφία της Μάννας και της έλεγα:
«Ακόμα, Μάννα. Θα έρθω όμως. Δεν σε ξέχασα. Σε σένα είναι η καρδιά μου. Στην αυλή μας, στο σπίτι μας».
Κι εκείνη δεν μου απάντησε.
Συνέχισε να κρατάει εκείνο το γεμάτο ποτήρι κρασί και να μου λέει: «Στην υγειά σου!»
«Ποια υγειά, Μάννα; Την χάσαμε κι αυτήν…»
Κι ήθελα να κλάψω, να κλάψω, μέρες τώρα. Να κλάψω για μένα πια, για κανέναν άλλον. Μόνο για μένα.
Μα, οι πέτρες δεν έχουν δάκρυα.
Κι απόψε έψαχνα την καρδιά μου. Μήνες τώρα. Από τότε, απ’ το Νοσοκομείο, με τον Άλλον Πατέρα, δεν την έχω ξαναδεί.
Και την βρήκα απόψε.
Ήρθε από Αμερική. Ναι, μέχρι εκεί είχε φτάσει η χάρη της. Ένας δυναμίτης με μήνυμα της Μάννας, κι αμέσως μπήκε στην θέση της.
Έσπασε ο βράχος, θρίψαλλα έγινε, εξαφανίστηκε.
Άμμος ήτανε, σαν το Χορευτό.
Χορεύοντας έφυγε κι εκείνη.
Τώρα που βρήκα την καρδιά μου, Γιώτα μου, … τελίτσες.
Δεν έχω ούτε γράμματα, ούτε λέξεις.
Το «Ευχαριστώ» είναι λίγο, το «Επιφυλάσσομαι» είναι πολύ.
Δεν ξέρω πως και που να κρύψω το δώρο σου.
Δεν ξέρω με τι χαρτί να το τυλίξω.
Δεν ξέρω αν το πειράζει η ζεστασιά, αν φοβάται το κρύο.
Ξέρω μόνο πως,
μου είναι ΠΟΛΥΤΙΜΟ!
Χρόνια ήθελα να τολμήσω να ζητήσω από έναν ποιητή να μου γράψει ένα ωραίο ποίημα για την μάννα, τη δική μου μάννα, την Αφροδή και ντρεπόμουνα.
Εγώ δεν ξέρω να γράφω ποιήματα.
Κι ήρθες εσύ, έτσι απλά, ένα μελαγχολικό βράδυ και με κερνάς απλόχερα, ποίημα, καρδιά, λέξεις, μνήμες…
Πώς να μην κλάψω, Γιώτα μου;
Πώς να μη βρω την καρδιά μου;
Σ’ ευχαριστώ για όλα!
Κυρίως για την λύτρωση που έβγαλε το κλάμα της καρδιάς μου, αυτή την δεδομένα δύσκολη για μένα στιγμή.
Να σ’ έχει ο Θεός καλά, κι εσένα και την οικογένειά σου!
Καλή επιτυχία σε ότι κι αν κάνεις!
Η Μάννα μου, σ’ ευχαριστεί…
«Στην Υγειά σου!» είπε κι Αυτή!
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Γιώτα μου, τώρα είμαι καλύτερα.
Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!!!
Εσύ ήσουνα η ευχή της και το σύνθημά της!
...Την Ανέστησες πριν το Πάσχα και μετά από τόσα χρόνια...
Τώρα μπορείς ν' αλλάξεις ανάρτηση.
Τόσο εγώ, όσο κι η Μάννα, πήραμε το μήνυμα...
Να είσαι πάντα καλά!
Ο/Η Ιουστίνη Φραγκούλη είπε...- Τι όμορφα, τι τρυφερά λόγια κι απο τις δυό σας. Η Γιώτα βούτηξε
την πέννα της στη λυρική της αλήθεια και μεγαλούργησε δικαιώνοντας την
υπαρξιακή αναζήτηση της Κατερίνας.
Οχι άλλο μαύρο, ηλίανθοι ν΄ανθίσουνε παντού, ναι;
Σας αγαπώ πολύ
-
Ο/Η Αστοριανή είπε...
- Στην Κατερίνα μας,
δεν θα πω άλλη λέξη, παρά:
Υπομονή!
είσαι μάνα και πρέπει ν' αντέχεις, τόσο για σένα, την Κατερίνα, όσο και για τους δικούς σου.
Έκανα εκείνο που αισθανόμουν. Τίποτε παραπάνω! και σε φιλώ...
Τώρα, για την άλλη ευαίσθητη καρδιά,
την Ιουστίνη μας,
ξέρω
ότι σε μια ακρη της καρδούλας της, υπάρχει ένα πολύτιμο εβένινο κουτί που έχει κλειδώσει μια αδελφική αγάπη που πονάει πολύ.
Μα την έχει μεταμορφώσει σε μια γοητευτική Ψυχή, σε μια πεταλούδα και την θωπεύει όταν την Eκείνη την επισκέπτεται...
********
Ο πατέρας μου,
κάααποτε, πριν φύγει, έλεγε:
-αν πεθάνω, μη φορέστε μαύρα! ζωηρά χρώματα... και να τραγουδάτε.
Τραγούδια χαράς! Γιατί θα σας βλέπω (!)και θα στενοχωριέμαι εγώ!
Ήμουν νιόπαντρη, εδώ,
και... με μωρό...
Ήταν ο αδελφός μου, συμπτωματικά έξω από τη δουλειά του, του έβγαλα το εισιτήριο... και πήγε εκείνος...
Ακόμη και τώρα, νομίζω ότι και δύο τους υπάρχουν... και πιάνω τον εαυτό μου να τους μιλάω!!! *****
"...ΌΧΙ ΑΛΛΟ ΜΑΥΡΟ,
ΗΛΙΑΝΘΟΙ Ν' ΑΝΘΙΣΟΥΝΕ ΠΑΝΤΟΥ!!!
Ιουστίνη Φ. 4/5/09 "
Σ' Ευχαριστώ
Ιουστίνη μου, κι εκ μέρους της Κατερίνας που μας ένωσε τον θρήνο.
Στην επομένη ανάρτηση,
αντί για κεράκι, θα βάλω έναν πελώριο Ηλίανθο. Δίχως λόγια! ΕΣΕΙΣ, θα ξέρετε το μήνυμά του.
Σας αγαπώ,
Υιώτα
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Ξύπνησα να δω αν ήταν αλήθεια και όχι όνειρο!
Κι εγώ σ' αγαπάω, Ιουστίνη μου!
Κι εσένα, Γιώτα μου, πολύ! Ήρθες έτσι ξαφνικά στη ζωή μου και με κράτησες σε δύσκολες στιγμές.
Σας ευχαριστώ και τις δυο!
Τώρα μπορώ να πάω να κοιμηθώ λίγο ακόμα, αφού εσείς είστε εκεί!
Φιλάκια και Καλημέρα για όταν ξυπνήσετε κι εσείς!
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Είναι οι μέρες που το καλούν, να θυμόμαστε τις ψυχές!
Ναι, Γιώτα μου! Ηλίανθο αντί για κεράκι!
Φυσσάει ένας αέρας δυνατός, τα γκρέμισε όλα έξω.
Ο/Η Μηθυμναίος είπε...- Γράμμα στη μάννα με δύο Ν!!!
Με συγκλόνισε όταν το διάβασα. Τώρα με συγκλόνισαν τα λόγια σας...
(...) Κλείνω τη σιωπή μου σε παρενθέσεις. Και την αλήθεια μου την αφήνω στη βροχή να την ξεπλύνει...
Την αγάπη μου, αν τη δέχεστε, δική σας.
Ο/Η Dana_Semitecolo είπε...- Τί όμορφα λόγια και πόσο πονάνε!
Φιλιά από το Ιόνιο!
Ο/Η pylaros είπε...- Η ζωή, με κλάματα γενιέται και με κλάματα τελειώνει.
Εσείς μεταφέρατε τη μάννα την αγάπη, τον πόνο, την συγκίνηση, τα δάκρυα, την ανθρώπινη υπόσταση μέσα από τον χείμαρο λεξικής σας τελειότητας, μέσα από το ποιήμα όπου στάζουν δροσοσταλιές μνήμης, που ο ήλιος δεν έχει τη δύναμη να στεγνώσει.
Νάστε καλά,
Γαβριήλ
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Γιώτα μου, μόλις ήρθα αλαφιασμένη από μια δύσκολη μέρα. Βρήκα την μάννα ακόμα εδώ και αναθάρρεψα!
Θα ξανάρθω αργότερα να ευχαριστήσω τα παιδιά κι εσένα βεβαίως βεβαίως!
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Γιώτα μου, μια παραγγελιά, παρακαλώ!
Κάτι για τον χρόνο που τρέχει και δεν τον προλαβαίνουμε!
Σίγουρα έχεις και σε τέτοιο!
Πηγή μου εσύ!
Σε σένα τρέχω να ξεδιψάσω!
Κι ας άργησα ήδη μια μέρα!
Καλό βράδυ, κορίτσι μου και ευχαριστώ απ' τον "πάτο" της ψυχής μου!
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Στράτο μου γλυκέ, εσύ, πονάει η αγάπη μάτια μου πονάει, μα είδες κανέναν να μην την δέχεται;
Φιλιά, Στράτο μου! Φύσηξε τέτοιος αέρας χθες το βράδυ, που τα σκούπησε όλα!
Επέπλευσε η αγάπη! Ποια βροχή; Κι αυτή δεν έχει καθαρό νερό πια! Μαύρα γίνονται τα ρούχα απ' την σκόνη, αν βραχείς!
Όνειρα γλυκά, γιατί εσύ σίγουρα κοιμάσαι τώρα!
Ευχαριστώ και για τα καλά σου λόγια!Φιλάκια!
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Ντάνα μου, κι εσύ ακόμα πιο όμορφη που άφησες τον καλό λόγο σου εδώ!
Φιλάκια και σ' ευχαριστώ!
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Γαβρίλη μου, σ' ευχαριστούμε! Την τελειότητα την αφήνω για την
Γιώτα, γιατί απεδειγμένα με τα τόσα βραβεία της την έχει! Και σε σας
όλους τους ξενητεμένους που βαστάτε γερά την γλώσσα μας!
Για μένα κρατάω τα δάκρυα που ναι, αυτά τα μεταδίδω εύκολα, γιατί συνήθως γράφω κλαίγοντας.
Βάλε μάννα, δουλειά, παιδιά, τώρα πατέρα!
Καλή επιτυχία στο νέο σου βιβλίο, φίλε μου!
Καλοτάξιδο!
Φρόντησε να φτάσει Ελλάδα!
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Γιώτα μου, έκανα κατάληψη ή μου φαίνεται;
Μήπως παίζω μπάλλα σε ξένο γήπεδο;
Συγγνώμην!
Πάρε ένα ακόμα μεγάλο μεγάλο ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ!, για να φύγω!
Στην Ιταλία έγινε σεισμός κι εμείς μιλάμε για βιβλία και Ψυχές που Έφυγαν πριν χρόνια!
Ας είναι Αιώνια η μνήμη Όλων των αγαπημένων μας Ανθρώπων κι ας ευχηθούμε μέχρι εκεί το κακό με τον σεισμό!
Όχι άλλοι νεκροί! Έλεος!
Καλό βράδυ!
-
Ο/Η Αστοριανή είπε...
- Γιαυτό είμαστε εδώ,
Κατερίνα μου!
Βλέπεις ο "θρήνος" δεν είναι μόνο το Πάσχα!
"Μεγάλη Παρασκευή" δυστυχώς έχουμε πολλές φορές τον χρόνο...
Σε μια ερώτησή μου, σε κάποιον μεγάλο ιερέα, κάποτε, στο
"γιατί τότε βρεθήκαμε σε τούτη γη, ποιος είναι ο προορισμός μας, νοιώθω ότι δεν προσφέρω πολλά αφού ΔΕΝ δύναμαι να προσφέρω περισσότερο..."
ξέρετε τι μου απάντησε;
"...καθένας μας είναι ταγμένος για κάτι. Ο ίδιος δεν το γνωρίζει, μα υπάρχουν περιπτώσεις όπου και το ελάχιστο από αυτόν θα συμπληρώσει το κενό κάποιου άλλου..."
Εκείνο το ελάχιστο που ο καθένας μας προσφέρει δίχως να γνωρίζει ποιος το χρειάζεται, σίγουρα υπάρχει ο αποδέκτης...
κι αν έστω εκείνο το λίγο, είναι πολύτιμο σε κάποιον άλλον, τότε νιώθουμε ότι ναι, υπάρχει ένας λόγος που υπάρχουμε...
Μπορεί να είναι δύσκολος
ο δρόμος μας, μπορεί να χρειαστεί να προχωρούμε με τα γόνατα,
εκείνο που αξίζει είναι να προχωρούμε...
και να συμπληρώσω:
...να χαμογελάμε, λίγο, το λίγο θα γίνει συνήθεια και θα μεταμορφωθεί σε πολύ...
κι εκείνη η εσώτερη δύναμη θα συντελέσει να ανθίσει ένα άλλο χαμόγελο, κι ένα άλλο,...
αυτό έχουμε ανάγκη!
Να δούμε την καλωσύνη του άλλου και να σηκώσουμε το κεφάλι πιο περήφανα ότι είμαστε ΄Ανθρωποι!
Να είσαι καλά, Κατερίνα μου,
κι εσείς οι φίλοι μου, ΟΛΟΙ, να είστε αισιόδοξοι, έστω και τόσο λίγο...
Με την αγάπη μου,
Υιώτα
-
Ο/Η Ελπίδα είπε...
- Κι εσύ να είσαι καλά, Γιώτα μου και όλοι οι φίλοι μας και ΟΛΟΣ ο κόσμος!
Όλοι με ένα χαμόγελο, ακόμα και σερνόμενοι (πια γόνατα; παν' αυτά! καταπληγωμένα είναι...)να πάμε ένα βήμα πιο μπροστά, για ένα καλύτερο αύριο όλων μας!
Μ' αρέσει η εξήγηση που σου έδωσε ο παπάς. Κάπως έτσι είναι. Τίποτα δεν έγινε τυχαία. Κάποια αλυσίδα ακολουθούμε, μόνο που δεν ξέρουμε το σχήμα της. Ίσως να είναι και κύκλος κι ο ένας να "κρατάει" τον άλλον.
Ποιος ξέρει;
Φιλάκια πολλά, ευχαριστώ, αισιοδοξία κι ας μη φαίνεται φως στον ορίζοντα, για να παίρνουμε δυνάμεις.
Σου είπα ποτέ κάτι για την μουσική το μπλογκ σου;Στο λέω απόψε!
Υπέροχη!Μελαγχολική μεν, μα τόσο χαλαρωτική!
-
Ο/Η Ελπίδα είπε...
- Μ' αρέσει που ήμουνα ντυμένη αλλιώς! Δεν πειράζει!
Μήνυμα ήταν κι αυτό!
Σα να λέει το μέλλον, υπάρχει Ελπίδα!
Καλό!
Στα παίρνω όλα και φεύγω!
-
Ο/Η Κατερίνα Δεστα'πα; είπε...
- Είπα κι εγώ! Μεταφυσικό; κι άλλο;
Είχα μπει με μοτζίλα κι εκεί ήτανε η Ελπίδα!
Καλό!
Άντε, Γιώτα μου, άλλαξε θέμα! Βάλε κανένα λουλουδάκι!
-
Ο/Η Αστοριανή είπε...
- Φίλες και Φίλοι μου,
για κάνετε μια ...βολτίτσα στις ιστοσελίδες των:
Ελένη Γκίκα και Ιουστίνη Φραγκούλη!
Της κ. Γκίκα, αφορούν λογοτέχνες, της κ. Φραγκούλη, αφορούν και τα δύο της κείμενα όλους μας!
ΥΓ:
Ψάχνω να βρω ...ανθισμένο λουλούδι
για την επομένη ανάρτηση,
να μη βάλω πάλι..."ηλιο-λούλουδο"
κι έχουμε καμιά...ξηρασία προ-καλοκαιριάτικη!!!
(Είδατε "λεξο-πλασία!!!)
Είναι προεόρτια για να μάθουμε να πλάσουμε...κουλουράκια!!!
Αγχωμένη, από πολλά, αιτία οι δικηγόροι ...!!!
θα περάσει κι αυτό!
Υιώτα
-
Ο/Η Ελπίδα είπε...
- Μια απ' τα ίδια! Φέρε να τους ενώσουμε! Τους δικηγόρους, λέω!
Βάλε ένα ποίημα, παιδάκι μου! Με τόσα ποιήματα και ψάχνεις για λουλούδι; Υπάρχουν καλύτερα απ' τα λουλούδια της ψυχής σου;
Μπήκα απ' το τούρμπο (μοντζίλα), γιατί είμαι στη δουλειά και ώ, τι τύχη!Έπιασα σήμα!
Στην Ελένη πήγα. Ιουστίνη ακόμα.
Φιλιά!
Θα περάσει!
Ο/Η Paraskevi Malouxou είπε...- Βρήκα ευκαιρία να γράψω εδώ.. για την "μάννα", καλή μου Κατερίνα...
Διάβασα το βιβλίο σου και ήταν σαν να ήσουν δίπλα μου και μου έλεγες την ιστορία της καλή σου μαννούλας, και την δική σου ιστορία σε σχέση με την μητέρα σου...
Ήταν πολύ συγκινητικό! Πολύ αληθινό!
Σε ευχαριστώ, πάρα πολύ, που μου έδωσες την ευκαιρία να το διαβάσω...(στις 7/10/2012).
Εύχομαιι... να είσαι πάντα καλά και να την θυμάσαι... Να έχεις την ευχή της!!!...
Με αγάπη,
Λαμπρινή....
Ο/Η meterizi είπε...- 2013!
Αχ! Βρε, (φιλικότατον) Λαμπρινή μου! Μέσω Κρήτης και Αμερικής, έφτασα και στην μάννα!
Να είσαι καλά! "Σ' ευχαριστώ!"
Αγκάλιασε την μαμά σου, πιο σφιχτά, τώρα! Αυτό είναι το δικό μου "μπράβο", η πληρωμή και η δικαίωση, για ότι δημοσίευσα τότε, απ' το "τότε".
Να είσαι ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ!!!
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
26 Σχόλια )
Κλείστε αυτό το παράθυρο Μεταπήδηση στη φόρμα σχολίων